Często powtarzam słowa trzeciego biskupa częstochowskiego Stefana Bareły, który dwa tygodnie przed śmiercią w wywiadzie udzielonym „Niedzieli” na 20-lecie jego posługi w Kościele częstochowskim z naciskiem podkreślał, że duszpasterstwo w Polsce powinno mieć rys maryjny. Ksiądz Biskup konsultował to z Ojcem Świętym Janem Pawłem II i był co do tego przekonany. Sam także był człowiekiem bez reszty oddanym Matce Bożej. Naśladował w tym sługę Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego, o którym mówiło się, że jest Prymasem Jasnogórskim. W ogóle grono biskupów tamtych czasów to byli biskupi maryjni, łącznie z kardynałem metropolitą krakowskim Karolem Wojtyłą, znanym ze swoich komentarzy do Aktu Oddania w niewolę Maryi Narodu Polskiego. Wspomnę tu innych biskupów częstochowskich – biskupa pomocniczego Stanisława Czajkę, a także bp. Antoniego Pawłowskiego z Włocławka, którzy bardzo sobie cenili możliwość przybywania na Jasną Górę. Były to czasy Ślubów Jasnogórskich. Ksiądz Prymas robił wszystko, żeby Matkę Najświętszą wpleść w duszpasterstwo, więcej – żeby była w nim siłą wiodącą. Przybywały wtedy – a był to czas Vaticanum II – na Jasną Górę grupy soborowe i parafie składały swoje księgi, w których zapisywano postanowienia i ofiary duchowe na rzecz Kościoła powszechnego. Kościół polski żył Kościołem powszechnym i w nabożeństwie do Matki Bożej było to bardzo widoczne.

W czwartek rozdaliśmy pierwsze termosy naszym bezdomnym podopiecznym. Udało się je zebrać podczas akcji: "Podaruj termos bezdomnemu". Dzięki ofiarności darczyńców do osób bezdomnych trafi ok. 1700 termosów.

Pierwsze termosy zostały rozdane w Jadłodajni na Miodowej. Dodatkowo anonimowy darczyńca zakupił 70 sztuk nowych czapek, rękawic oraz szalików, które tego wieczoru także trafiły do warszawskich bezdomnych. 

Czwartkowe spotkanie grupy samopomocowej, było więc niezwykłe, a do Jadłodajni tafiło wiele nowych twarzy. Otrzymali wspomniane gadżety, ale i przede wszystkim mogli pomodlić się, porozmawiać oraz posilić. Na zakończenie spotkania, wolontariusze napełnili wszystkie rozdane termosy gorącą herbatą.

„Raport o stanie wiary w Polsce” abp. Józefa Michalika jest rozprawą obecnego przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski, który odbył „staż” w Rzymie jako wieloletni rektor Kolegium Polskiego. Wyświęcony na biskupa przez samego bł. Jana Pawła II, doświadczył biskupiego apostołowania w Zielonej Górze i Gorzowie Wlkp., wreszcie osiadł na stolicy w Przemyślu – mówi kard. Stanisław Nagy SCJ.

Abp Józef Michalik na współpracowników w przygotowaniu „Raportu o stanie wiary w Polsce” wybrał sobie wybitnych publicystów młodego pokolenia: Grzegorza Górnego i Tomasza P. Terlikowskiego. Od strony fachowości nie trzeba było więcej: wytrawny znawca zagadnienia i jakżeż wymagająca kontrola!

Jak przyznają Grzegorz Górny i Tomasz P. Terlikowski we Wstępie do zarysowanego przez Przewodniczącego Konferencji Episkopatu obrazu Kościoła polskiego po erze hitlerowsko-komunistycznej niewoli, „Raport” jest nie tylko fachowym zapisem, ale zapisem dokonanym z perspektywy wiary. A była to zaiste dziejowa próba zażartej, nieprzebierającej w środkach walki z Kościołem.
„Raport” jest jeszcze czymś daleko więcej, bo „natchnioną syntezą” tego dziwnego czasu Kościoła w Polsce, złego czasu dla Polaków i ich Kościoła, zmagania się z brutalną przemocą komunistyczną, która zapisała się w dziejach Polaków morzem wylanej krwi, a część Narodu została ukąszona jadem obłędnej ideologii i utkwiła w serwilizmie oraz imperium zła.
I w tej sytuacji Kościół polski stał się nieodłącznym towarzyszem Narodu, skazanym tak jak on ostatecznie na eksterminację. A to śmiertelne zmaganie się Narodu i Kościoła z bezlitosnym reżymem trwało prawie pół wieku.
Nadszedł więc czas, ażeby dokonać podsumowania tego okresu – nie tylko w wymiarze statystyczno-socjologicznego opisu tego, co mógł dojrzeć wnikliwy rozum, ale i tego, co mogło się dostrzec żywą wiarą.
Skromna próba oceny tego wybitnego dzieła podjęta zostanie w kolejności nadanej jej przez Autora w następujących po sobie rozdziałach z globalnym podsumowaniem na końcu książki.

Kontemplacja w tradycji Kościoła jest znana jako jedna z dróg prowadzących do zjednoczenia z Bogiem. W Polsce jest ponad 1500 sióstr w 82 klasztorach. Żyją one oddzielone od świata, pozostając całe życie w klasztorze, do którego wstąpiły. Na całym świecie siostry przed Przenajświętszym Sakramentem upraszają łaski u Boga dla całego Kościoła i świata. „Człowiek nigdy nie jest większy, niż wtedy, gdy klęczy" powiedział Jan XXIII. Nigdy nie jest większy, niż w pokorze przed Bogiem. Siostry pracują na swoje utrzymanie - mają swoje ogrody, szyją habity i sutanny, haftują szaty liturgiczne, wypiekają komunikanty, ale ich zarobki nie wystarczają na podstawowe potrzeby, zwłaszcza, że niektóre klasztory to wiekowe, wymagające remontu zabytki. Często mają tylko nas, ludzi dobrej woli.

Dokładniejsze informacje o sposobie pomocy oraz intencje modlitewne:  Cicha i wierna obecność

2 000 000 zł Pomoc dla sióstr w Polsce

210 000 zł Pomoc Państwa podczas akcji

Pragniemy z serca podziękować wszystkim, którzy wspierają nas i dzięki którym możliwa jest nasza posługa modlitwy w Kościele. Dziękujemy za wrażliwość na potrzeby zakonów kontemplacyjnych w Polsce i przyczynienie się do tego, by życie kontemplacyjno-klauzurowe w naszym kraju mogło rozwijać się na chwałę Bożą. Niech sam Bóg wynagrodzi wszystkim ludziom dobrej woli, niech hojnie darzy swoim błogosławieństwem i łaską na każdy dzień życia.

Wdzięczne siostry

Za www.pkwp.org

W ostatnią niedzielę stycznia po raz kolejny będziemy obchodzić Dzień Chorych na Trąd. Trąd to choroba ludzi biednych, o słabej odporności, zazwyczaj z brakiem dostępu do edukacji. Pomimo rozwoju medycyny (choroba jest całkowicie wyleczalna za pomocą antybiotyków) od wieków nie udało się wyeliminować tej choroby. Około 3 mln osób na świecie ma wyraźne znamiona trądu: okaleczenia, przykurcze palców dłoni i stóp, zniekształcenia kończyn, ślepota i żyje w odosobnieniu w koloniach dla trędowatych.