Chrystus umierając na krzyżu uczy nas modlitwy, zaufania do Ojca, a także otwarcia na tych, którzy nas krzywdzą. Pozwala nam wierzyć w możliwość ich nawrócenia – mówił Benedykt XVI na audiencji ogólnej, kontynuując cykl katechez o modlitwie Jezusa. Dziś po raz kolejny mówił on o modlitwie na Krzyżu. Tym razem Papież rozważył trzy ostatnie zdania umierającego Jezusa, które znajdujemy w Ewangelii św. Łukasza.

Pierwsze z nich jest modlitwą wstawienniczą: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią” (Łk 23, 34). Jezus zwraca się do Ojca i nie tylko prosi o wybaczenie dla swoich oprawców, ale też wskazuje na ich ignorancję, na nieświadomość tego, co czynią, jako na motyw swojej prośby. Pozostawia w ten sposób otwartą drogę ku nawróceniu, którego pierwszym sygnałem będą słowa setnika: „Istotnie, człowiek ten był sprawiedliwy” (Łk 23, 47). Drugie zdanie Jezusa jest przesłaniem nadziei. Jest ono odpowiedzią na prośbę wiszącego obok Niego skruszonego łotra: „Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju”. Jezus jest świadom, że wchodzi bezpośrednio w komunię z Ojcem i na nowo otwiera człowiekowi bramy raju. Potwierdza, że dobroć Boga może nas dotknąć nawet w ostatniej chwili życia, a szczera modlitwa spotyka zawsze otwarte ramiona miłosiernego Ojca. Ostatnie zdanie wyraża ostateczne i całkowite oddanie siebie Bogu: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego” (Łk 23, 46). Jest to pełna miłości i zaufania modlitwa „zawierzenia”. Jezus, wydany w ręce ludzi, przyjął śmierć, ale ducha oddaje w ręce Ojca, aby do końca wypełnił się najwyższy akt odwiecznej miłości.

Bóg nie przestaje nas kochać i wcielać się przez swój Kościół na całym świecie. Również Fundacja Jana Pawła II dla Sahelu nie przestaje dążyć do tego, by być znakiem chrześcijańskiej miłości, która staje się świadectwem dawanym Chrystusowi. Zwrócił na to uwagę Benedykt XVI, spotykając się z przedstawicielami Fundacji od 28 lat niosącej pomoc mieszkańcom tej części Afryki, szczególnie zagrożonej suszą i pustynnieniem.

„W ciągu tych lat zrealizowała ona ogromną liczbę projektów, by przeciwdziałać pustynnieniu. Istnienie Fundacji dowodzi wielkiej ludzkiej dobroci mojego błogosławionego poprzednika, z którego intuicji powstała. Dzieło to jednak nie będzie w pełni skuteczne, jeśli nie zostanie «zroszone» modlitwą, gdyż sam Bóg jest źródłem i mocą życia, On, który stworzył wodę (por. Rdz 1, 6-9). Niestety Sahel został w ostatnich miesiącach znowu poważnie zagrożony znacznym zmniejszeniem zasobów żywności i głodem wskutek braku deszczu i spowodowanego tym stałego posuwania się pustyni. Wzywam wspólnotę międzynarodową do poważnego zajęcia się skrajnym ubóstwem tamtejszej ludności, której warunki życia ulegają pogorszeniu. Pragnę też zachęcić i poprzeć wysiłki organizacji kościelnych pracujących w tej dziedzinie. Miłość musi pobudzać wszelkie nasze działania. Nie chodzi o to, by chcieć tworzyć świat «na miarę», ale by kochać. Dlatego Kościół nie jest powołany w pierwszym rzędzie do przekształcania porządku politycznego czy zmieniania tkanki społecznej. Chce nieść światło Chrystusa, który przekształci wszystko i wszystkich”.

Papież wskazał, że to ze względu na Chrystusa chrześcijański wkład jest tak specyficzny. Nawiązał do obecności islamu w krajach Sahelu, wyrażając radość z dobrych relacji, jakie Fundacja utrzymuje z jego wyznawcami. Jak podkreślił, również w odniesieniu do nich ważne jest dawanie świadectwa, że „Chrystus jest żywy, a Jego miłość wychodzi ponad wszelkie religie, rasy i kultury”.

Chrześcijanin musi troszczyć się nie tylko o siebie, lecz również o bliźnich, wiedząc, że nasze losy są od siebie współzależne, tak w dobru, jak i w złu. Zarówno grzech, jak i uczynki miłości mają też wymiar społeczny – pisze Benedykt XVI w tegorocznym Orędziu na Wielki Post. Rozpocznie się on za dwa tygodnie i będzie okazją, by powrócić do tego, co w naszym życiu najistotniejsze, czyli do miłości – zaznacza Papież. W tym roku zachęca on cały Kościół, aby skupił się na jednym z przejawów owej miłości, a mianowicie wzajemnej trosce.

Benedykt XVI przyznaje, że postawa ta jest sprzeczna z panującą powszechnie obojętnością. Rodzi się ona z egoizmu, choć niekiedy ukrywa się ją pod płaszczykiem poszanowania dla prywatności drugiego człowieka. Przeciwko obojętności stanowczo występował Pan Jezus. Jej uosobieniem są kapłan i lewita z przypowieści o miłosiernym Samarytaninie czy beztroski bogacz nieczuły na los ubogiego Łazarza. Obojętność piętnowali też papieże. Paweł VI właśnie w niej widział przyczynę problemów współczesnego świata i dlatego pisał: «Ludzkość jest ciężko chora. Przyczyną tej choroby jest nie tyle zmniejszanie się zasobów naturalnych i ich chciwe gromadzenie przez niewielu, ile raczej rozkład braterskiej więzi zarówno między ludźmi, jak i między narodami».

Na wczorajszych nieszporach w bazylice św. Piotra Papież zachęcił zakonników do zaangażowania w obchody Roku Wiary i głoszenia Dobrej Nowiny. Zapowiedział przy tym, że Kongregacja ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego wyda specjalne wytyczne, jak osoby zakonne mają przeżywać Rok Wiary i brać udział w nowej ewangelizacji. Inicjatywy związane z Rokiem Wiary przedstawił w wywiadzie dla dziennika L’Osservatore Romano z 3 lutego przewodniczący Papieskiej Rady ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji, abp Rino Fisichella.