Rozmowa z Barbarą i Dariuszem Kowalskimi

– Na początek bardzo proszę powiedzieć parę słów o sobie – jak się Państwo poznali, jak wygląda Wasze życie?

– Dariusz: Nasze drogi zeszły się w Łodzi, dokąd trafiłem po studiach aktorskich. Basia ukończyła łódzką PWSSP (obecnie ASP), jest grafikiem i scenografem. Poznaliśmy się w mieszkaniu teatralnym w starej kamienicy, gdzie pomagaliśmy w przeprowadzce naszej wspólnej koleżance aktorce. Mijaliśmy się na schodach, nosząc różne przedmioty, a wieczorem tego samego dnia spotkaliśmy się na premierze w teatrze.

Eucharystia przemienia nasze codzienne życie, a autentyczna pobożność eucharystyczna może być drogą budowania prawdziwie braterskiego społeczeństwa. Takim przesłaniem papieskim zakończył się 25. Krajowy Kongres Eucharystyczny we Włoszech. Miejscem jego celebracji była Ankona we włoskim regionie Marche.

To stutysięczne miasto nad Morzem Adriatyckim jest też jednym z głównych włoskich portów. Nowoczesne centrum przemysłowe sąsiaduje tu z licznymi zabytkami dawnych wieków, sięgających nawet czasów starożytnych. Miasto założone zostało jako grecka kolonia w V wieku przed Chrystusem i dzięki swemu naturalnemu położeniu szybko zyskało na znaczeniu, co też przyczyniło się do jego wzrostu. Świadectwem jego świetności także w czasach nowożytnych może być choćby górująca nad miastem romańska katedra pod wezwaniem św. Cyriaka, jerozolimskiego męczennika z IV wieku. Współcześnie jednak miasto boryka się z wieloma problemami społecznymi, powodowanymi głównie bezrobociem, niepokojąco wzrastającym zwłaszcza w dobie obecnego kryzysu gospodarki światowej.

Duch Święty jest trzecią Osobą Boską, ale na tym etapie objawienia, na jakim jesteśmy, Jego twarz nie została jeszcze odsłonięta. Może to mieć miejsce w wieczności. Ponieważ nie znamy twarzy Ducha Świętego, swą obecność sygnalizuje On w formie znaków. Są nimi płomienie zstępujące na zebranych w wieczerniku w dniu zesłania Ducha Świętego. One oczyszczają i oświecają umysły oraz serca, wypełniają je odwagą i uzdalniają do składania świadectwa o Jezusie, Zbawicielu świata. Kolejnym znakiem jest łoskot wiatru, który zgromadził ludzi dobrej woli wokół wieczernika. Jest nim również postać gołębicy zstępującej na Jezusa w czasie Jego Chrztu w Jordanie. To także woda, o której Jezus mówi jako o źródle życia wiecznego. Znakiem działania i obecności Ducha Świętego jest konsekrowany olej oraz wkładanie rąk biskupa przy udzielaniu sakramentów bierzmowania i kapłaństwa. Język tych znaków trzeba znać, bo to nim Duch Święty nieustannie przemawia w Kościele i dokonuje swoich dzieł.

„Święto Eucharystii bowiem to nie tylko spotkanie nieba i ziemi, lecz spotkanie Kościoła wczoraj z Kościołem dzisiejszym, spotkanie z Kościołem tu z Kościołem tam” (Ojciec Święty Benedykt XVI).

Spotkanie to owa bliskość, której dziś wielu się boi. Obawa, że coś trzeba ofiarować, czy też przyjąć, nie wiedząc jak należy uczynić to poprawnie, nie urażając ofiarodawcy.

Nie wiedząc czemu, na Eucharystii stajemy się inni ponieważ pozostajemy na uboczu i nie zastanawiamy się co ofiarować a co pozostawić sobie. Stoimy jak owe słupy soli, ponieważ odwróciliśmy się, choć nie powinniśmy. Przychodzimy na nią czasem z radością, innym razem w pośpiechu a zdarza się też oficjalna wizyta.

Niedawno uczestniczyłem w sympozjum ekumenicznym dotyczącym Eucharystii. Jeden z uczestników zapytał, czy nie byłoby możliwe, by Katolicy, Prawosławni i Protestanci odprawili wspólną Eucharystię dla wiernych wszystkich wyznań? Okazuje się, że na dzień dzisiejszy jeszcze trochę nas dzieli i w najbliższej przyszłości raczej nie będzie to możliwe. Czy zatem Eucharystia faktycznie jest źródłem jedności, czy raczej może podziału?

Kim jest chrześcijanin? To ktoś, kto został ochrzczony – zgodnie z wiarą Kościoła – w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. Choć oczywiście sam chrzest jest początkiem pewnej drogi. Wiara w Boga w Trójcy Jedynego, obok wiary we Wcielenie oraz w Łaskę, która nas uświęca, to fundamentalna prawda chrześcijaństwa. Uroczystość Trójcy Świętej, którą obchodzimy w pierwszą niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego, to moje ulubione święto. Nie może być inaczej, skoro przyszło mi wykładać na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie właśnie traktat o Trójcy. Nawiasem mówiąc, jestem w trakcie egzaminów ustnych dla ponad 130 studentów.

Święto Bożego Ciała ustanowiono w średniowieczu, w czasach, gdy zaczynano wątpić w prawdziwą obecność Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. Jednak cuda i objawienia, które wtedy się wydarzyły, rozwiały wszystkie wątpliwości.