Słowo Boże rozbrzmiewa od wieków w historii narodów. Co nie znaczy, że jest ono słyszane i realizowane przez tych, dla których zostało przeznaczone. Czy nie zaskakują nas słowa dosadnego wyrzutu Jezusa skierowane do apostołów: „Macie oczy, a nie widzicie; macie uszy, a nie słyszycie?” (Mk 8,14-21). Czy po dwóch tysiącach lat nie trzeba tej uwagi przypomnieć, by ludzie wiary, przebywający tak blisko przy Jezusie, zrozumieli, że to, co widzą i słyszą, o czym dyskutują, bardzo często jest odległe od prawdy słów Bożych i od Ewangelii głoszonej przez Jezusa i zapisanej na kartach Pisma Świętego.

Człowiek otoczony jest słowem – mową, tekstem i obrazem; słowem przytłaczającym, zawierającym informacje niosące lęk i przerażenie przez promocję ludzkich słabości, często uzależniające od promowanego zła i nieprawości. Przebywając w takiej atmosferze mimowolnie staje się spolegliwy wobec zła, które stopniowo go nasącza. Stąd też biskupi zgromadzeni na synodzie proponują nam „odnowienie wiary w słowo Boże”, powrót do źródeł świadectwa wobec Słowa, które jest dobre, prawdziwe i twórcze, gdy człowiek na nie się otworzy.

Na drodze naszego wzrastania ku prawdzie Bóg przed wiekami postawił Maryję, Matkę swojego Syna. Ona to stała się „Matką Słowa Bożego” – Matką wiary i zawierzenia.

Szukamy osobowych przykładów wierności Słowu i wsłuchujemy się w Słowo przekazywane poprzez życie ludzi przenikających społeczności wierzących dzięki ich zawierzeniu Bogu, zawierzeniu wzorowanym na życiu Matki Słowa Przedwiecznego. Stąd tak czytelny dla naszego pokolenia jest przykład Prymasa Tysiąclecia, Stefana Wyszyńskiego („Przez Maryję do Jezusa”) i Jana Pawła II („Cały Twój, Maryjo”). Stąd już bliska droga do naśladowania Maryi. Ona uczy nas posłuszeństwa Jezusowi: „Uczyńcie, co wam powie”. Przykazanie to, wypowiedziane w Kanie Galilejskiej i powtarzane przez wieki, również dziś jest bardzo skuteczne w promocji słowa Bożego.

Barbara Sułek-Kowalska

Jak Polska długa i szeroka stoją ukwiecone kapliczki. Przy wielu z nich rozbrzmiewa co roku majowe, a i teraz zdarzają się polowe Msze Święte. Jak to dobrze, że tradycja nie wygasła!

W malutkiej Zdziarce nad Wisłą, gdzie z nieodległego Czerwińska  króluje Matka Boża Pocieszenia, Pani Mazowsza, też stoi pięknie ustrojony krzyż, pod którym – jak zawsze pod krzyżem Syna – stoi Matka. Jej figurka na zimę wędruje do rodziny Zajączkowskich, która krzyż przed laty wystawiła i w której już kolejne pokolenie rośnie z poczuciem troski o ten przydrożny znak naszej wiary. I naszej tożsamości. Tomek i Adaś są już ministrantami, ale i najmłodsza Jola razem z braćmi co roku pomaga babci i mamie sadzić kwiaty przy krzyżu i zakładać wstążki, które furkocą z wiatrem, aż miło. Kiedy płyniesz Wisłą – a wiślane wyprawy są coraz popularniejsze – możesz zobaczyć nasz krzyż ze Zdziarki. Na 577.  kilometrze wznosi się wysoko, wysoko na wiślanym brzegu.

Wspomnienie o Prymasie Wyszyńskim

Ś.p. ks. Roman Forycki SAC

(1936-2011)

Ożarów Maz., 23.03. 2010 r.

Ojciec Pio i Jan Paweł II. Prosty zakonnik, „który potrafi tylko się modlić” i wielki papież, który zmienił oblicze Kościoła i świata. Ich drogi spotkały się kilka razy. Dla Karola Wojtyły było to niezapomniane przeżycie.

Spotkanie owiane legendą

Św. Juda Tadeusz jest zaliczany do grona wyjątkowo skutecznych orędowników w sprawach, które z ludzkiego punktu widzenia uznawane są za beznadziejne. Jego liturgiczne wspomnienie Kościół katolicki obchodzi 28 października.

Zapominany apostoł

Czy kanonizacja średniowiecznego kapłana z Zakonu Kanoników Regularnych ma jakieś znaczenie dla nas, żyjących w XXI wieku? Czy ks. Stanisław z krakowskiego Kazimierza, który świetnie rozumiał problemy XV-wiecznych parafian, potrafi zrozumieć nasze problemy – ludzi żyjących w epoce technicznej?

Chyba nie wiecie, czym było społeczeń­stwo nasze przed kilkudziesięciu laty, a wierzcie mi, który długo na to patrzyłem i w tym otocze­niu długo sam żyłem. Za mojej młodości nikt nie wspominał o religii, pomijano ją w wychowa­niu, nikt nie słyszał o przystępowaniu do sakra­mentów świętych, najzacniejsze osoby ledwie raz na rok formę tylko jakąś spełniały, nikt nie znał nawet pacierza, a życie niemoralne tak by­ło upowszechnione nawet w stanie małżeńskim, że nikt z tego nie robił tajemnicy...

Czytając powyższe słowa uznalibyśmy zapewne bez zawahania za aktualne, gdyby nie język. Co do treści aż trudno uwierzyć, że opisują czasy sprzed ponad 150 laty. Takie wyznanie poczynił  urodzony w 1829r. Patron dzisiejszego dnia – bł. Honorat Koźmiński, kapucyn z Białej Podlaskiej.

„Przylgnijcie do różańca. Okazujcie wdzięczność Maryi, bo to Ona dała nam Jezusa. (...) Modlitwa różańcowa jest syntezą naszej wiary, podporą naszej nadziei, żarem naszej miłości” - pisał św. O. Pio. Na różaniec zawsze warto znaleźć czas, nie tylko w październiku.

Różaniec nie składa się tylko ze „zdrowasiek”, jest raczej połączeniem modlitwy i słowa Bożego. Ktoś powiedział mi kiedyś, że jest on Ewangelią na paciorkach. Odmawianie tej modlitwy powinno skupić się na uważnym i pokornym rozważaniu wydarzeń, które miały ogromne znaczenie w dziele zbawienia. Różaniec nie zastąpi lektury Pisma św., ale pomoże je zrozumieć, a jego fragmenty są nieodzowną częścią tej modlitwy.