Niedługo zaczyna się Wielki Post - jakie uczucie budzą w Tobie te słowa? Czy już czy wiesz jak wykorzystasz ten czas? Czy będzie to standard, w postaci rekolekcji parafialnych w wymiarze dwóch, trzech nauk? Możesz jednak przeżywać ten błogosławiony czas od początku, szukając spotkania z Chrystusem i Kościołem, może tak na serio po raz pierwszy w życiu?

Jako Serwis Ewangelizacyjny, chcemy zaproponować Ci rekolekcje – pod hasłem - Przyjrzyjmy się powołaniu naszemu!

Idąc za programem duszpasterskim, który został danym nam na ten rok liturgiczny – pragniemy zastanowić się, a raczej zrobić rachunek sumienia – w jaki sposób każdy z nas troszczy się o powołania, które budują wspólny dom do którego wszyscy należymy.

Autor: s. Agata, Uczennica Krzyża CSDC

Iz 43, 18-25

Mk 2, 1-12

Dziecko, odpuszczone są twoje grzechy - Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów

Autor: Siostry Klaryski od Wieczystej Adoracji

Kpł 13, 1-2.45-46

Ps 32

1 Kor 10, 31-11, 1

Mk 1, 40-45

„Gdy byłem w grzechach, widok trędowatych wydawał mi się bardzo przykry. I Pan sam wprowadził mnie między nich i okazywałem im miłosierdzie. I kiedy odchodziłem od nich, to, co wydawało mi się gorzkie, zmieniło mi się w słodycz duszy i ciała. I potem nie czekając długo, porzuciłem świat”.

Z Testamentu św. Franciszka z Asyżu

Autor:  s. Augusta, Zgromadzenie Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus

Noc. Doświadczamy jej w życiu na różne sposoby. Kojarzy nam się z odpoczynkiem, spokojem, miłością, schronieniem ale i z zagrożeniem, niebezpieczeństwem, grzechem, ciemnością, niemocą, samotnością. Mówimy o nocy, gdy doświadczamy stanów, których nie rozumiemy, z którymi jest nam ciężko. Mówimy o nocy, gdy trwamy w grzechu i gdy wydaje się nam Bóg nieobecny.

Czy zadawałeś sobie pytanie o ważne sprawy w życiu? Nie, nie chodzi o pieniądze, nie chodzi pozycję społeczną, nie chodzi o ostatni krzyk mody, także nie o ACTA, choć coś z tego należy do ważnych spraw; nie chodzi smak ulubionej potrawy. O cóż może chodzić, a no właśnie o to, dlaczego tak wiele dobrego chcesz zrobić a nie udaje ci się? Dlaczego masz dobre zamiary a z powodów osobistych rezygnujesz z nich albo zmieniasz intencje i cel? Dlaczego dobro, które uczyniłeś, ktoś przyjął jako twój interesowny zabieg? I ostatecznie, dlaczego żyję, skoro i tak muszę umrzeć, a owoce dobre czasem już zażycia pokryją się patyną zapomnienia, albo rdzą zniszczenia.

Autor: br. Juliusz Pyrek OFMCap

Ojciec trojga synów siedział przy stole i wyliczał sobie emeryturę, z którego okresu swej wieloletniej pracy zawodowej będzie miał najwyższą. Pracował nad tym już od kilku dni, wyjmował swoje stare dokumenty i dokumentacje różnych prac, czytał je na nowo, wspominał kolegów i współpracowników, zwycięstwa i porażki. Patrzył na projekty różnych energetycznych kotłów, instalacji, na ówczesne czasy prezentujące nowe rozwiązania, które w tym momencie, po tylu latach, nie mają już  żadnej wartości.

W pewnej chwili podszedł do niego najstarszy syn i zapytał: „Dużo tego, ale właściwie co z tego wszystkiego jest najważniejsze? Co się Tatusiowi w życiu najbardziej udało?”

Autor: siostra Filipa CSDC

1 Sm,3,3b.-10.19; Ps 40; 1 Kor 6,13c-15a.17-20; J 1,35-42

Zostać pouczonym

Zarówno pierwsze czytanie jak i ewangelia przypominają o ważnym doświadczeniu osób wierzących. Heli tłumaczy Samuelowi jak ma się zachować, gdy usłyszy nieznany mu do tej pory głos. Jan Chrzciciel wskazuje i wyjaśnia: Ten, Który przechodzi to Baranek Boży – Mesjasz. Potrzebujemy nauczycieli wiary, osób, które wytłumaczą nam jak rozumieć wołanie Pana, które wskażą „to jest Pan”. Chrześcijanin całe swoje życie jest uczniem. Postawa ucznia wymaga pokory i otwartości, Pan może i chce mnie pouczyć przez drugiego  i trzeba mieć serce otwarte na ten sposób prowadzenia.

Autor: Siostry Klaryski od Wieczystej Adoracji

Iz 42, 1-4.6-7

Ps 29

Dz 10, 34-38

Mk 1, 6b-11

„…najdroższa siostro, albo lepiej, pani godna wszelkiego szacunku, jesteście oblubienicą, matką i siostrą Pana mego Jezusa Chrystusa, niezwykle wyróżnioną sztandarem nienaruszonego dziewictwa i najświętszego ubóstwa, bądźcie dzielną w świętej służbie rozpoczętej z gorącej tęsknoty za ubogim Ukrzyżowanym, wycierpiał On za nas wszystkich mękę krzyżową i wyrwał nas spod władzy księcia ciemności, który nas trzymał skutych kajdanami z powodu grzechu Adama. I tak pojednał nas z Bogiem Ojcem”.

Z Pierwszego Listu św. św. Klary do św. Agnieszki z Pragi

Z takim samym zjawiskiem można spotkać się także w odniesieniu do praktyk religijnych. Niedawno w dyskusji na temat świętowania uroczystości Objawienia Pańskiego – czy ma to być dzień wolny od pracy, czy nie – pojawiały się także argumenty natury ekonomicznej. W środkach masowego przekazu raz po raz pojawiało się pytanie: Ile stracimy na kolejnym dniu wolnym od pracy? Ile pieniędzy mniej wpłynie do budżetu z powodu uroczystości Objawienia Pańskiego? Także w kontekście zwyczajnych praktyk religijnych ludzie stawiają sobie pytania: A co mi da modlitwa? A co mi da Msza Święta niedzielna?

A gdyby te same pytania postawić w odniesieniu do mędrców ze Wschodu? Czy opłaciła się im trwająca być może i miesiące wyprawa do Betlejem? Gdyby jeszcze pojechali np. do jakiegoś kurortu nad Jeziorem Galilejskim albo do pałacu Heroda, by pławić się w królewskich luksusach… Tymczasem udali się do Betlejem – najmniejszego wśród plemion judzkich (Mi 5,1), aby tylko pokłonić się Dziecku. Podróż kosztowała ich wiele wysiłku – nie tylko fizycznego; musieli bowiem poświęcić czas i ponieść koszta materialne. Do tego jeszcze nie pojechali do Betlejem z pustymi rękami. Dlaczego więc tyle zainwestowali? Co zyskali w zamian?

Najpierw wypada zauważyć, iż mędrcy wiedzieli, dla kogo to czynią. Wybrali się w drogę, by zobaczyć nowo narodzonego króla żydowskiego. Być może po drodze usłyszeli w Jerozolimie o proroctwie zapowiadającym narodziny władcy, który będzie pasterzem ludu Izraela (Mt 2,6). Same dary świadczą również o tym, że spodziewali się stanąć przed prawdziwym królem. Nie można bowiem było udać się na audiencję do króla bez podarunków odpowiadających jego majestatowi. Ponadto dary przywiezione przez mędrców wydają się być dość dziwne zważywszy na to, że Król jest jeszcze małym dzieckiem. Złoto, kadzidło i mirra to nie zabawki.

Jak zauważył św. Leon Wielki, z darów wynika, iż mędrcy wiedzieli, kim jest odwiedzany przez nich mały Chłopiec:

kadzidło ofiarują Bogu,

mirrę – poddanemu śmierci Człowiekowi,

a złoto Królowi.

Św. Ireneusz również dostrzega w darach uznanie prawdy o nowo narodzonym Dziecięciu:

przez złoto mędrcy uznają w nim Króla,

przez kadzidło – Boga,

a poprzez mirrę – Cierpiącego Odkupiciela.

Temu to Dziecięciu oddają pokłon.

I co otrzymują w zamian?

Na pierwszy rzut oka – nic! To Dziecko nie mówi im nawet Dziękuję. Jest przecież zbyt małe, żeby używać języka. Ewangelia nic nie mówi o tym, że wyjechali bogatsi pod względem materialnym, że poprawiła się ich kondycja fizyczna czy prestiż społeczny. Dla nas – ludzi dobrze poinformowanych o kryzysie w strefie euro oraz o polskiej dziurze budżetowej, a także przejętych bezrobociem i zamrożeniem płac – podróż mędrców do Betlejem wygląda na całkowicie nieopłacalną…

Tymczasem ich serca wypełnia radość.

Jak to możliwe? Co może być jej przyczyną?

Sam Bóg! Mędrcy odnaleźli Boga! W Jezusie objawił im się Król, do którego wszystko należy, Bóg, który cały wszechświat z miłości powołał do istnienia i który tak kocha swoje stworzenie, że gotów jest dla niego ogołocić samego siebie, przyjmując postać sługi, stając się podobnym do ludzi (Flp 2,7).

W Jezusie znaleźli Pasterza, któremu oddają cześć i któremu się poddają.

To On jest ich Panem i jak niewolnicy upadają przed Nim na twarz, aby powierzyć Mu całych siebie.

Radują się, gdyż w Jezusie odnaleźli największy skarb swojego życia (Mt 13,44).

On sam jest nagrodą za poniesione trudy i koszta w wędrówce za gwiazdą do Betlejem.

A my? Jak mędrcy przybywamy dzisiaj do Betlejem. I co nam to da, że wraz z nimi oddajemy hołd Jezusowi i uznajemy w Nim Boga i Króla, naszego Pana?

Gdy jako mały chłopiec zachorował na paraliż dziecięcy, rodzice usłyszeli, że dziecku pozostał tydzień życia. Poszli z nim do kościoła, by oddać syna Bogu: On do Ciebie należy! W Twoich rękach jest jego los! I nie sprawdziła się przepowiednia lekarzy. Mimo trudności z poruszaniem się chłopiec żył, stał się mężczyzną, zawarł związek małżeński, założył rodzinę. Wiele lat spędził pomiędzy czterema ścianami – przyczepiony do aparatu, który wspomagał oddychanie. Mięśnie odpowiedzialne za oddychanie dotykał paraliż. Czasem nie był w stanie powiedzieć słowa. Gdy trochę nabrał sił, słychać było, jak powtarza z uśmiechem: Jezus, Jezus. W przypływie mocy powiedział kapłanowi, który przyszedł do niego z Komunią: Gdy nie byłem w stanie mówić i oddychać, jedno mnie podtrzymywało: Należę do Boga, On jest moim Panem i jemu się powierzam w mojej chorobie! Wołałem do Boga w moim nieszczęściu i odpowiedział mi: Słuchaj, synu, nie ma niczego, z czym ja i Ty – My nie moglibyśmy sobie poradzić!

Co mi da oddawanie czci Bogu? Co mi da Msza Święta? Tak jak dzisiaj – Bóg ukazuje mi się jako Król i Pan całego wszechświata. W Jego ręku jest cały mój los. On objawia mi siebie, abym znalazł w Nim pełnię radości, bezpieczeństwo i siłę. Niech nigdy nie ogarnie mnie zwątpienie w to, jak wielki to dar! Obym zawsze był gotowy spieszyć na spotkanie z Jezusem – największym skarbem człowieka.

C + M + B

- 2012 -

Zanika już zwyczaj umieszczania na drzwiach domu symboli: C+M+B. Co oznaczają litery: C+M+B?

Św. Augustyn odczytuje w tych znakach chrześcijańską myśl:

Christus Multorum Benefactor, czyli: „Chrystus dla wielu jest dobroczyńcą”.

Starochrześcijańskie tłumaczenie, zbliżone do myśli św. Augustyna, jest złączone z treścią modlitw kolędowych:

Christus Mansionem Benedicat – Niech Chrystus błogosławi temu mieszkaniu.