W San Giovanni Rotondo w 1931 roku powstały ochotnicze patrole, które na zmianę pilnowały klasztoru i Ojca Pio. Doszło nawet do ostrej interwencji, kiedy całe miasteczko wtargnęło do klasztoru: mężczyźni, kobiety, dzieci, władze i służby publiczne. W ten sposób chciano zapobiec przenosinom Ojca Pio.

Ojciec Raffaele z Sant’Elia a Pianisi, przełożony klasztoru w San Giovanni Rotondo, 7 kwietnia 1931 roku napisał list do prowincjała, w którym szczegółowo relacjonuje wydarzenia minionej nocy i dodaje: „Nie wiem, co dalej robić z tym, co się wydarzyło, z ludźmi gotowymi na wszystko... Być może jedynym rozwiązaniem byłoby zabrać stąd wszystkich...”.

Prośba o pomoc do generała kapucynów
Prowincjał, ojciec Bernardo z Alpicelli jeszcze tego samego dnia, zaraz po otrzymaniu raportu od gwardiana z San Giovanni Rotondo, natychmiast napisał do generała zakonu, ojca Melchiorre z Benisy, takie słowa:

Pewna pani przyszła do księdza z prośbą, by poświęcił jej Pismo Święte. Zdziwiła się, gdy odpowiedział, że ono święte już jest i że mógłby poświęcić nim wodę, a nie odwrotnie. Jak widać, wyrażenie „Pismo Święte” traktuje się potocznie jako nazwę, nie myśląc o jego sensie.
Co zatem znaczy: Pismo Święte. Czym różni się ono od innych książek? „Pismo” oznacza tutaj: ‘to, co napisane, tekst’. Piszemy je wielką literą jako nazwę własną, ale także dla okazania szacunku i podkreślenia wyjątkowości tekstu. Odpowiada to akcentowi położonemu na słowo „Pismo” w wypowiedziach Pisma Świętego. Wyczuwamy go w często pojawiającym się w Biblii zwrocie: „mówi Pismo”.

„Kiedy w Trydencie zaczęła się ta przygoda, nie miałam żadnego programu, nie wiedziałam nic. Idea Ruchu była w Bogu, projekt w Niebie”. Dzisiaj ten Ruch obecny jest w 180 krajach, należy do niego ok. 140 tys. ludzi i co ciekawe, na jego czele zawsze będzie stać kobieta. Focolari – ognisko domowe.

Jedną z dróg prowadzących do „przekraczania samego siebie” i budzenia w sobie drzemiących możliwości, jest dla człowieka Wschodu tzw. Droga Wojownika. Jest ona szlakiem wybranych, chcących podjąć trud drogi, którzy w ten sposób tworzą nowy stan duchowy człowieka. Ta „ponadprzeciętna” świadomość Wojownika uwalnia go od wszelkich „uwarunkowań”, stawia poza prawdą i fałszem, pięknem i brzydotą, dobrem i złem, budzi w nim boską świadomość. Medytacja, złączona z walką, polega na odkryciu źródeł energii. Wojownik poddaje się siłom, które go ogarniają i które sobie uświadamia.

AUTOR: Przemysław Mazur


Wspólnoty adwentystyczne to tylko część dziedzictwa Williama Millera, pomysłodawcy koncepcji o rychle zbliżającym się drugim nadejściu Chrystusa. Istotnym i do dziś zauważalnym efektem zapoczątkowanej przezeń idei są ruchy badackie. Najliczniejszymi z ich grona pozostają świadkowie Jehowy.

Po wielkim rozczarowaniu niespełnioną przepowiednią powrotu Chrystusa w roku 1844, wspólnoty adwentystów doszukiwały się wszelkich przesłanek na rzecz chociażby częściowego wybronienia tez Millera. Liderzy jednej z nich doszli do wniosku, że pomylił się on o 30 lat i stąd też właściwej paruzji, czyli ponownego przyjścia Chrystusa,