Życie konsekrowane – z czym kojarzy się współczesnemu człowiekowi, szczególnie wierzącemu w Chrystusa. Okazją do refleksji jest święto Ofiarowania Pańskiego, gdy z Joachimem i Anną witamy Boże Dziecię, przynoszone do świątyni, świętujemy Dzień Osób Życia Konsekrowanego.

Przeglądając na jednym z portali, zadającemu pytania i zbierającemu opinie, wpisy pod relacją o życiu dziewic konsekrowanych zarysował mi się następujący obraz.

Z ks. prof. Jerzym Szymikiem rozmawia ks. Marek Łuczak...

ks. Marek Łuczak: – Uroczystość Wszystkich Świętych jest chyba paradoksalna. W tym dniu szczególnie myślimy o cmentarzu i jako chrześcijanie dostrzegamy w nim tryumf nadziei, mimo że – pozornie – mogłoby być odwrotnie...

ks. prof. Jerzy Szymik: – Od szkoły podstawowej uroczystość Wszystkich Świętych i Dzień Zaduszny kojarzą mi się z pewnym doświadczeniem wykonywanym na lekcjach fizyki. Pamiętam to doskonale, byłem wtedy chyba piątoklasistą, a na pewno ministrantem. Chodzi o doświadczenie z tzw. systemem naczyń połączonych. Do dziś przed oczyma mam nauczycielkę, panią Machnik, która skupiała naszą uwagę na kilku szklanych naczyniach z cieczą. Nie przypuszczała zapewne, że jej ucznia obraz ten poprowadzi dalej, z fizyki w metafizykę, w rzeczywistość duchową, w stronę prawdy o „communio sanctorum”, czyli świętych obcowaniu... Jesteśmy, żywi i zmarli, systemem naczyń połączonych. Moje zło, nawet najbardziej ukryte, intymne, szkodzi realnie moim braciom i siostrom. Na szczęście jest i odwrotnie: moje dobro, nawet zupełnie im nieznane, pomaga im na różne sposoby. Szczególnie ta ostatnia konstatacja nie może nie umacniać nadziei, nawet na cmentarzu.

Od 2 do 4 grudnia bieżącego roku w Centrum Duchowości „Honoratianum” w Zakroczymiu  (ul. Bł.  Honorata Koźmińskiego 36 b ), odbędą się rekolekcje adwentowe dla nauczycieli, katechetów oraz wychowawców.

Program przewiduje m.in. Eucharystię, konferencję, katechezę, modlitwę (Liturgia Godzin, rozważanie Słowa Bożego). Zgłoszenia przyjmowane są: - Telefonicznie na nr 22 785 23 28 bądź 22 785 34 96 - Oraz e-maiem Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. Więcej informacji o rekolekcjach „ Nauczyciel Dobry … „  na stronie www.nauczycieldobry.blogspot.com

Jan Paweł II to człowiek maryjny w całym tego słowa znaczeniu. Okazywał cześć Maryi w najwyższym stopniu, co wiązało się z atmosferą Kościoła w Polsce jego lat dziecinnych oraz domu rodzinnego. Długie modlitwy przed obrazami różnych wezwań Maryi, pielgrzymki do sanktuariów z Kalwarią Zebrzydowską a potem Częstochową na czele, organizowanie ‘Żywego Różańca’, dostrzeganie roli Maryi nie tylko w historii narodu, ale także jego osobistej związanej z wyborem na papieża, który łączył z Częstochową, „sanktuarium wielkiej nadziei”. Cieszył się, że zewnętrznym maryjnym owocem Soboru Watykańskiego II było ogłoszenie Maryi Matką Kościoła 21 XI 1964r. Jednak w tym kulcie Maryi zawsze dostrzegał on Chrystusa a wręcz służbę jaką ten kult pełni wobec Jego kultu: „prawdziwe nabożeństwo do Matki Bożej jest właśnie chrystocentryczne”. Maryja była obecna w herbie biskupim, co przedłużył podczas pierwszego orędzia Urbi et Orbi, powierzając się opiece macierzyńskiej Maryi: „słowa Totus Tuus, które przed dwudziestu laty w dniu sakry biskupiej wypisaliśmy w sercu i naszym godle”

Boże mój, Boże, czemuś mnie opuścił – ta osobliwa modlitwa, którą Jezus kierował do Ojca z wysokości krzyża, była tematem papieskiej katechezy. Na kolejnych audiencjach ogólnych Benedykt XVI kontynuuje cykl swoistej szkoły modlitwy. Tym razem, podobnie jak w poprzednim tygodniu, zajął się rozważaniem konkretnego psalmu jako wzorca dla naszej modlitwy. Psalm 22, bo o nim dziś była mowa, jest dobrze znany w chrześcijańskiej tradycji. Jego słowami modlił się bowiem umierający Jezus.

Ojciec Święty zatrzymał się nad pierwszą częścią Psalmu, aby zgłębić znaczenie modlitwy błagalnej. Mamy tu do czynienia z postacią niewinnego, który jest prześladowany i skazany na śmierć. W bolesnym błaganiu, ale z pewnością wiary, zwraca się on ku Bogu. Choć ma świadomość swej dramatycznej sytuacji, nie traci nadziei. Na początku wznosi wołanie do Boga, który jawi się jako daleki: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił!”. W krańcowym akcie zaufania i wiary trzykrotnie zwraca się do Boga: „Boże mój”. Wie, że jego Bóg nie może go opuścić. Jak wiadomo, w Ewangelii św. Marka i św. Mateusza to wołanie płynie z ust konającego Jezusa. Jednak, jak w Psalmie, przeradza się ono w modlitwę uwielbienia: „Odpowiedziałeś mi, będę głosił imię Twoje swym braciom i chwalić Cię będę pośród zgromadzenia”.

Benedykt XVI zauważył, że Psalm 22 szczegółowo opisuje bestialstwo oprawców, aby pokazać, że przemoc i brutalność nas odczłowiecza, sprawia, że zaczynają w nas dominować zwierzęce postawy. W takiej sytuacji niezbędna jest zbawcza interwencja Boga, aby oprawca ponownie mógł stać się człowiekiem.

Droga człowieka do źródła swojego życia, czyli Boga, z racji tego, że jesteśmy osadzeni w konkretnym czasie i miejscu, posiada swój zewnętrzny, materialny charakter. Jesteśmy ludźmi i nasz Stwórca pragnie, abyśmy szli do Niego poprzez wszystkie pokłady naszego człowieczeństwa. Wcielenie Jezusa jest namacalnym potwierdzeniem wielkiej wartości naszego ziemskiego życia, które chociaż cały czas „uduchawiane” i nakierowywane na wieczność, to jednak aby wyrazić i rozwinąć się, potrzebuje całej fizyczności, czyli mówiąc najprostszym językiem – ciała. Oczywiście ta wędrówka nie jest tylko ludzkim zmaganiem się z rzeczywistością przerastającej nas wielokrotnie codzienności (nie wspominając już nawet pragnień zmierzających w kierunku sfery nadprzyrodzonej). Ta wędrówka bowiem to zwyczajne odkrywanie obecnego w nas Stwórcy, który sprawia, że jesteśmy ludźmi wiary, nadziei i miłości. Mało tego, przeżywana codziennie obecność Trójjedynego Boga w nas przybiera bardzo konkretne postawy wynikające ze świadomego korzystania ze złożonych w nas darów. A mianowicie otrzymane na chrzcie i ugruntowane poprzez bierzmowanie dary Ducha Świętego sprawiają, że szara obojętność otoczenia staje się przemieniona obecnością chrześcijanina, otwartego na działanie Bożego Ducha.